Stilte (5)

Gisteren fietste ik langs de Schie onder dezelfde bomen die me eerder inspireerden voor dit rijmpje; al geldt die metafoor – je gedachten als bladeren – natuurlijk voor alle bomen. Of wolken. Vogels. Sterren. De natuur biedt tal van metaforen.

Probeer het eens. Wandel, fiets of kano (of rij in je cabrio, zolang je maar niemand schept) onder een dak van bladeren door, en stel je voor dat het je gedachten zijn die daarboven ritselen. Zo kun je misschien wat ruimte creëren tussen jou en je gedachten, alsof je er los van staat. Alsof ze zichzelf denken; jou helemaal niet nodig hebben. Doorgaan met het lezen van “Stilte (5)”

Stilte (4)

In Praag liep ik een kerkje binnen. Het was er doodstil, op de piep in mijn oren en wat schuifelende echo’s van een paar toeristen na. Ik ging met mijn rug tegen een pilaar staan en liet de stilte indalen. Een minuutje of vijf, hooguit.

Toen ik weer buiten stond leek er wat ruimte te zijn tussen de stadskakofonie en mezelf. Alsof ik omhuld werd door stilte.

Ik slenterde van het ene groene stoplicht naar het volgende, zonder doel, me ervan bewust dat ik mijn gedachten, herinneringen en verwachtingen elk moment zou kunnen toelaten als ik daarvoor koos. Zolang ik dit niet deed, voelde ik me volkomen vredig.

Ademhaling

Het is alweer jaren terug dat ik naar retraites ging. Eén keer in een klooster, een keer in een afgelegen boerderij en twee keer in Schotland, op een klein eilandje voor de kust. De langste ‘zit’ was vier dagen. Leerzaam, ontstressend, heerlijk gegeten, maar ook frustrerend en pijnlijk, toen ik nog op een kussentje probeerde te mediteren. En zoals ik het nu zie: te ‘vergezocht’. Doorgaan met het lezen van “Ademhaling”

Loslaten (3)

Ik ben aan het oefenen op loslaten. Het loslaten van mijn gedachten; mijn herinneringen, zorgen, vooruitblikken en dagdromen.

Vaak probeer ik me op de fiets voor te stellen hoe mijn laatste blog ontvangen wordt, of maak ik me zorgen om al het plastic in de Schie en vraag ik me af waarom ze niet gewoon fucking overál statiegeld op heffen, of kibbel ik in gedachten met iemand die zei dat… Waardoor ik de flirtende futen, de bloeiende narcissen en die zwaaiende bekende over het hoofd zie. Op zulke momenten ben ik niet ‘beschikbaar’ voor het leven.

Dus oefen ik in loslaten. In ervaren. In kijken, luisteren, voelen; zonder te benoemen, beoordelen of bestempelen. Dat doe ik wel achteraf, als ik erover schrijf.

Schrijven (10)

Schrijven helpt me mijn gedachten op een rijtje te zetten.

Nadenken zonder dat ik een schrift of scherm voor m’n neus heb, resulteert vaak in gedachtesprongen – van hot naar her, van toen naar straks, van spijt naar verlangen, van zin naar onzin, en weer terug. Schrijven dwingt me te singletasken; helpt me rechtlijnig te denken; houdt me ‘in de groef’.

Gedachten neigen bovendien hun grip te verliezen als ze eenmaal zwart op wit (of 1 op 0) staan.

Denkbeelden

Ik denk dat ik het begrijp

Hoe vaak zijn afkeur, haat en zelfs geweld

religieus, politiek of anderzijds

niet gestoeld op de angst

geconfronteerd te worden met het feit

dat jouw zelfbeeld en jouw zekerheid

jouw overtuiging en jouw werkelijkheid

niets anders

dan denkbeelden zijn