(On)geduld

Volgens mij is ongeduld de keerzijde van welvaart. Specifieker: van de gewenning alles on demand te kunnen krijgen. Kan dit namelijk een keer niet, verdraag je dit slechter dan wanneer je gewend bent te wachten.

Eerder schreef ik over het ‘brievenbusgevoel’: tot ongeveer mijn twintigste was het vanzelfsprekend dat je maar één keer per dag post kreeg. Zat die brief waar ik met smart* op wachtte er niet bij, had ik geen andere keuze dan te wachten tot de volgende dag. Toen was geduld heel gewoon. Een pluspunt, meen ik. Doorgaan met het lezen van “(On)geduld”

Brievenbusgevoel

Weet je nog, dat gevoel van vroeger (mocht je het pre-internettijdperk nog hebben meegemaakt), toen je in spanning wachtte op een brief, en je zodra je de plof op de mat hoorde naar de brievenbus rende? En dat als-ie er dan niet tussen zat je weer een hele dag moest wachten? Dat machteloze – er viel niets te ‘refreshen’ – verlangen?

Dat mis ik soms.

En dan die opluchting en brandende nieuwsgierigheid als de brief eindelijk op de mat lag en je er eens goed voor ging zitten om hem écht te lezen (zonder al na één regel aan een antwoord te beginnen) – en daarna minstens nog een keer.