Gefrustreerd

Het viel me ineens op hoeveel scènes in manuscripten uitlopen op een anticlimax. Wordt er volop geflirt en zindert de lucht van de seksuele spanning, eindigt de scène met een kus op de wang en: ‘Ik ga maar weer eens op huis aan.’

Kom óp! Het is fíctie: zelfs al zou je in het echt ‘op huis aan gaan’, schrijf dan hoe het had kúnnen lopen!

Soms wil ik mezelf juist even niet herkennen in de protagonist.

Serveerster

Ik fantaseer steeds weer

over die serveerster op het terras

die, als het noodweer losbarst

en ik snel naar binnen ben verkast

mij met een voorstel verrast

‘Ik woon hier vlakbij, ga jij alvast?

Pak je twee handdoeken uit de kast

Kom ik zodra de laatste klant is opgekrast’

Maar waarschijnlijk blijft het zoals elke keer

bij een ‘Wilt u nog wat bestellen meneer?’