Gefrustreerd

Het viel me ineens op hoeveel scènes in manuscripten uitlopen op een anticlimax. Wordt er volop geflirt en zindert de lucht van de seksuele spanning, eindigt de scène met een kus op de wang en: ‘Ik ga maar weer eens op huis aan.’

Kom óp! Het is fíctie: zelfs al zou je in het echt ‘op huis aan gaan’, schrijf dan hoe het had kúnnen lopen!

Soms wil ik mezelf juist even niet herkennen in de protagonist.

Blind verlangen

 

Zeg, fundamentalist

Zie ik het soms verkeerd

of wordt bij elke glimp van liefde

lust

van vrede

van schoonheid hierbeneden

jouw blind verlangen naar het hiernamaals geschoffeerd?

 

God, je weet niet wat je mist