Everybody Digs Bill Evans

Niets hoeft, alles mag. Maak je niet druk. Ga zitten, ontspan en neem nog wat te drinken, lijkt Bill Evans te zeggen met zijn pianospel op Sunday at the Village Vanguard. Een plaat waar je mee wakker wilt worden en die heerlijk wegdraait op de late avond, evenals Waltz for Debby, Empathy, Undercurrent en Everybody Digs Bill Evans (inmiddels stuk voor stuk sprankelend geremasterd).

Mijn suggestie voor wereldvrede: allemaal aan de Bill. Doorgaan met het lezen van “Everybody Digs Bill Evans”

DnB

Vroeger, toen ik nog ICT’er was, programmeerde ik m’n beste code terwijl ik drum and bass draaide. Nu, tijdens het redigeren van teksten, zet ik het nog steeds graag op. Opgejut door de beats raak ik in een hogere versnelling terwijl de sweepende synthesizerakkoorden Seven-Up door m’n aderen laten stromen. Auditieve drugs. Oude drugs intussen, dat wel, maar nog niet verlopen.

Check LTJ Bukem, Black Sun Empire, Photek… to name a few.

Mooie muziek

Ik draai nog ‘ouderwets’ cd’s en als ik wat moois heb gehoord in het wifi-café, op Luisterpaal of bij vrienden, fiets ik daarna z.s.m. richting de platenzaak (cd-winkel klinkt zo suf). Daar vul ik m’n stapeltje vaak nog aan met wat er op dat moment gedraaid wordt, en met het nieuwste album van een band of artiest van wie ik al meerdere cd’s in m’n Benno heb staan. Zo kocht ik blind de nieuwe Daughter. Hun vorige album, If you leave, heb ik een jaar lang vrijwel wekelijks zo niet dagelijks gedraaid. Duister, fragiel, intiem, galmende gitaren, en de zangeres heeft een fraai bruisend koolzuurlaagje boven op haar stem. Hun nieuwe album, Not to disappear, klinkt mínstens zo mooi. Doorgaan met het lezen van “Mooie muziek”