Was het de koffie, of…

Waardoor het precíés misging op kantoor weet ik nog steeds niet, maar na bijna vijftien jaar ICT-werk lukte het me gewoon niet meer die acht uur op een rij vol te maken. De systeemplafonds kwamen steeds dichterbij en op het laatst had ik het volle weekend nodig om bij te tanken.

Misschien was het het werk zelf. Ik heb aan allerlei complexe projecten meegewerkt waarvoor ik telkens weer een nieuwe tool of taal moest leren. Weer een nieuwe versie. Weer op cursus. Zelden had ik voldoende aan de kennis die ik al bezat. Dat was in elk geval één van de dingen die me tegen gingen staan. Lees verder

Oorlogsfictie

Eerder schreef ik waarom ik zo min mogelijk oorlogsboeken lees/redigeer. Non-fictie welteverstaan. Vooral Compartimenten van vernietiging (Abram de Swaan) en Hitlers eerste slachtoffers (Timothy Ryback) maakten een onuitwisbare indruk op me. En met onuitwisbaar bedoel ik dat ik nog steeds bepaalde beelden weg moet drukken op momenten dat ik bijvoorbeeld mijn neefjes en nichtje mijn volle aandacht wil geven.

Wat fictie betreft pak ik vrijwel alles op. Ook oorlogsfictie. Doordat het niet waargebeurd is, kan ik het makkelijker van me af zetten zodra ik het boek (of beter gezegd, mijn laptop) dichtklap. Al zijn de meeste verzonnen verhalen doorspekt met feiten en geschiedenisgetrouwe gruwelijkheden. Lees verder

Zoals mijn laptop thuis tikt…

Dat digitale-nomadebestaan heeft zeker zijn voordelen – vrijheid, elke dag andere ‘collega’s’, goeie koffie, work and travel – maar toch verzet ik nergens zoveel werk als thuis.

Redactiewerk komt, wat mij betreft, vooral neer op concentratie. En om me goed te kunnen concentreren, dien ik me vollédig af te sluiten van mijn omgeving. In het gemiddelde koffietentje lukt me dat… hooguit redelijk, afhankelijk van hoeveel tosti’s er besteld worden (‘Tosti ham-káás!’), hoeveel jonge gasten elkaar begroeten (‘Hé man!’ – pats, plof, klap, tik, slep, smak), hoeveel flexwerkers zitten te bellen (‘Nee, in een kóffietentje!’) en hoeveel knappe studentes er aan dezelfde tafel zitten. Lees verder

Redigeertip – bredere kantlijnmarges

Door bredere kantlijnmarges te gebruiken krijg je kortere regels en kun je je makkelijker focussen tijdens het redigeren. Plus: doordat de regels korter worden, worden ze nu op een andere plek afgebroken waardoor eventuele dubbele of missende woorden opvallen; zeg maar hetzelfde effect als van lettertype of -grootte wisselen (of van lezer).

In Word: Pagina-indeling / Marges: Breed (of een andere instelling)

Doordat dit niet als ‘wijziging’ wordt gezien hoef je track changes niet tijdelijk uit te zetten.