De ontdekking

Op LinkedIn deel ik nu en dan de titel van het boek dat ik persklaar heb gemaakt (uitgeversjargon voor redigeren). Dan betreft het ofwel een boek waar ik veel werk aan had, ofwel een boek waarvan ik vind dat iedereen het zou moeten lezen. En soms beide.

Vorige week leverde ik de persklaar gemaakte vertaling in van de nieuwe Harlan Coben, De ontdekking (die wat mij betreft De waarheid zou moeten heten). Een van zijn beste vond ik, en ik deelde hem als volgt op LinkedIn: Doorgaan met het lezen van “De ontdekking”

Touchpad

Reminder aan mezelf: altijd, áltijd mijn touchpad uitschakelen tijdens het redigeren, want hoeveel ik ook met de gevoeligheid ervan pruts, mijn muispointer (‘wijzer’ klinkt haast sarcastisch!) weet altijd zijn weg naar dat kruisje rechts bovenin te vinden, waardoor ik me rotschrik als ineens de melding ‘Wilt u de wijzigingen in <manuscript> opslaan?’ verschijnt en ik áltijd twijfel voor ik op ‘Annuleren’ klik, omdat dit op een of andere manier klinkt of ik al mijn wijzigingen kwijtraak.

 

Dwarsbomen

Ik noem geen titels, maar twee jaar terug heb ik een paar magere manuscripten (qua inhoud, niet qua aantal pagina’s) geredigeerd voor een kleine maar commerciële uitgeverij. Mijn commentaar in de kantlijn loog er niet om en ik heb daar naderhand een opmerking over gekregen van de bureauredacteur. Terecht, al overviel het me toentertijd behoorlijk. Vooral omdat ik eigenlijk niet precies wist waaróm ik zo streng was geweest. Waar kwam die frustratie vandaan? Doorgaan met het lezen van “Dwarsbomen”

Redigeren blijft mensenwerk

In een drieluik over de Tweede Wereldoorlog* werd het geluid van geweerschoten in deel 1 met beng, beng en in deel 2 met pang pang aangeduid. Met zoek-en-vervang veranderde ik alle pangs in deel 2 in bengs. Inclusief een Japanse soldaat genaamd Pang. Hier kwam ik achter toen ik dacht: wie is die Beng nou weer?

 

* In de voorste linie en De lange weg, van Michael Grant (Harper Collins Holland).

 

‘Achter de toetsen’

De vraag waarom ik liever lees of redigeer dan zélf schrijf, kan ik op dezelfde wijze beantwoorden als de vraag waarom ik onlangs mijn piano heb verkocht* terwijl ik weg ben van jazzpiano: anderen kunnen het zó veel beter.

 

* En ik zat effe wat krap bij kas.

Gedachtestreepjes en ‘negeren’ in Word (voor Windows)

Een nieuwe laptop, yééhah! Maar wel een volle dag kloten en configureren voordat alles weer werkt zoals op m’n oude.

Gedachtestreepje

Zo heb ik nu geen keypad meer en mis ik het min-teken waarmee ik in Word (voor Windows) in combinatie met de Ctrl-toets het gedachtestreepje (–) opriep. Het min-teken (-) boven aan je toetsenbord, tussen de 0 en de +, kun je hier standaard niet voor gebruiken, maar zo (zie hieronder) kreeg ik dit alsnog voor elkaar: Doorgaan met het lezen van “Gedachtestreepjes en ‘negeren’ in Word (voor Windows)”

Pensioen?

Die lage redactietarieven maken het best lastig om reserves op te bouwen, laat staan pensioen. Ik zie al voor me hoe ik later in een of ander tehuis met een laptop (of wat voor apparaat we tegen die tijd ook gebruiken) op schoot in ‘de huiskamer’ zit; fontsize 24, vragend of de tv (of wat voor apparaat we tegen die tijd ook gebruiken) wat zachter mag.

Op zich heb ik vrede met dit vooruitzicht: redactiewerk is low pay, high pleasure. Doorgaan met het lezen van “Pensioen?”