Toeval of…

Van die toevalligheden, zoals dat ik regelmatig symmetrische tijden zie op digitale klokken (19:19, 21:21). Of zoals gister: een boot langs de Pletterijkade met de naam Raaf en een straat die de Hamerstraat heet, waar ik nog nooit eerder had gelopen ondanks dat ik al jaren in het centrum van Den Haag kom – wat toevallig is omdat Raaf en Hamer twee personages zijn in de thriller die ik momenteel redigeer. Doorgaan met het lezen van “Toeval of…”

De ontdekking

Op LinkedIn deel ik nu en dan de titel van het boek dat ik persklaar heb gemaakt (uitgeversjargon voor redigeren). Dan betreft het ofwel een boek waar ik veel werk aan had, ofwel een boek waarvan ik vind dat iedereen het zou moeten lezen. En soms beide.

Vorige week leverde ik de persklaar gemaakte vertaling in van de nieuwe Harlan Coben, De ontdekking (die wat mij betreft De waarheid zou moeten heten). Een van zijn beste vond ik, en ik deelde hem als volgt op LinkedIn: Doorgaan met het lezen van “De ontdekking”

Nog steeds offline – nog steeds in leven

Het is inmiddels vrijwel vanzelfsprekend voor mij om thuis offline te zijn, maar zojuist dacht ik ineens aan die begindagen, jaren terug, toen ik net de knop had uitgezet en het roer had omgegooid: ik ging offline én ik werd redacteur. Freelance redacteur nota bene, dus zonder vaste opdrachtgever(s) en daarmee de noodzaak mezelf continu te profileren, wat je dezer dagen nou eenmaal vooral online doet. Doorgaan met het lezen van “Nog steeds offline – nog steeds in leven”

Dark Matter

Nog een must-read: Dark Matter, van Blake Crouch (vorig jaar verschenen bij Karakter Uitgevers). Het boek – zwart, inclusief alle vier de zijkanten! – gaat de laatste weken als een lopend vuurtje door mijn vriendenkring.

Het is een spannende sci-fi-achtige thriller die draait om de vraag: wat als? Wat als je niet voor haar had gekozen? Wat als je wel die droom had gevolgd? Wat als je liefde níét wederzijds zou zijn?

Drie must-reads

Eerder dit jaar deed ik de redactie voor drie titels die onlangs zijn verschenen en die ik je van harte kan aanraden: In de voorste linie (Michael Grant), Bij zonsondergang (Nora Roberts) en Sirenen (Joseph Knox), respectievelijk een Young Adult (al zitten er behoorlijk gruwelijke scènes in), een romantische/erotische ‘feelgood-thriller’, en een van de schimmigste thrillers die ik ooit las.

In twee eerdere blogposts schreef ik al over de titels van Grant en Roberts. En Knox’ boek sluit een-op-een aan op de post waarin ik mijn ‘motieven’ voor het lezen van thrillers uit de doeken doe: zijn verhaal doet onder andere een flink beroep op je ‘interne ramptoerist’.

Zo, kun je even vooruit met dit herfstweer.

Thriller-stempel

Een thriller is voor mij een verhaal met een spanningsboog en een ontknoping aan het eind. Een verhaal waarin een mysterie, probleem, conflict of dilemma moet worden opgelost; dát wat de protagonist belemmert om zijn doel te bereiken en waar hij of zij de lezer in meesleurt. Een thriller hoeft dus niet per se over lijken te gaan (flauw, maar die móést ik even gebruiken).

Neem bijvoorbeeld De Winterkinderen, van Lulu Taylor. Hierin vormt bedrog, volgend uit een gigantische misstap, het hoofdthema. Er komt geen moord in voor (wel een lijkje), en toch heeft dit boek het thriller-stempel gekregen. Terecht dus, volgens mijn eigen definitie, want er moet een mysterie worden opgelost. Doorgaan met het lezen van “Thriller-stempel”