Tijd (3)

Aan mijn vakantie heb ik een magische gave overgehouden: ik kan nu tijd maken!

En dat is nog niet alles: ik kan het ook voor jou.

 

19/7/18: Helaas, het bleek een tijdelijke gave.

 

Een warme herinnering

Terwijl ik op mijn bank zit en de zon schuin naar binnen schijnt, kan ik me ineens heel levendig die gemengde geur voor de geest halen van sigarenrook plus het opgewarmde interieur van de Golf van mijn vader, waarin we vroeger naar het Hochwald-vakantiepark, in Duitsland, reden.

Het autoraampje naast mijn vader staat op een kier, om de rook te laten ontsnappen en voor wat koelte. Ik zit naast hem, mijn moeder en broertje zitten op de achterbank; mijn moeder is de enige die af en toe wat zegt. Ik draai tapes: Synthesizer Greatest, Phil Collins, een kleine dertig minuten tot de andere kant.

 

Balkanlanden

Bladerdeeg, bedelaars, een bonnetje bij élke banaan, betalen voor élke omgevallen zuil; trage treinen, smalle stoepjes, zwerfbeesten; bouwvallen, belabberde wegen, gebladderde deuren en gebarsten muren; ramen met venstertjes op navelhoogte zodat je onhandig moet bukken als je een busticket of broodje koopt, waardoor je de verkoper nét niet in de ogen kunt kijken; iede-fucking-reen rookt, lege blikjes in de bermen; heel veel bladerdeeg.