Plastic tasjes (2)

Even schoot ik in paniek: als geluid onder water veel verder draagt dan in de lucht, wat moeten al die krakende en knisperende plastic tasjes dan wel niet betekenen voor alles wat in zee leeft! Toen bedacht ik me dat als je onder water zwemt, je alleen maar lage tonen hoort.

Gelukkig maar.

Vervuilers

Als ik al zou durven beweren dat het een bepaald slag mensen is dat het verdomt om afval te scheiden, of überhaupt het plastic doosje van hun saucijzenbroodje in een vuilnisbak te gooien, dan zijn het mensen die – van huis uit? – niet gewend zijn dat ze iets bij kunnen dragen aan de wereld, in welke vorm dan ook.

Kortom: vervuilers zijn mensen die hun eigen weldaadsvermogen ernstig onderschatten.

Navelstreng

Het stille besef dat we onze eigen kraamkamer aan het vervuilen zijn, zet ons ertoe om afleiding te zoeken, via consumentisme, materialisme en allerlei andere vormen van ‘blindehoekverbreding’, waarmee we ons niet alleen afsluiten van de catastrofe die we zelf aan het creëren zijn, maar hem ook in stand houden – en verérgeren.

We kunnen dit alleen voorkomen als we beseffen dat we allemaal met dezelfde navelstreng verbonden zijn.

Kortzichtig

Ik zou een grens willen trekken waarbinnen geen grenzen golden.

Ik ben in staat de oorlog te verklaren aan alle fundamentalisten die andersdenkenden de oorlog verklaren.

Al die zorgen over milieuverontreiniging verontreinigen mijn gedachten.

Ik discrimineer keihard op mensen die discrimineren.

Soms zou ik willen schreeuwen om stilte.

Ik wou dat ik kon begrijpen hoe je zó kortzichtig kunt zijn.

Wie weet

Wie weet

zit het mee

Levert een met chemicaliën gevulde zee

wel vis waarmee je elke chemokuur kunt laten staan

 

Wie weet

is er geen nood ophanden

Vult de plasticsoep de stranden

straks met bontgekleurde korrels aan

 

Wie weet

zorgt de stijging van het water

dat liever vroeg dan later

alle schurkenstaten kopje onder gaan