Everybody Digs Bill Evans

Niets hoeft, alles mag. Maak je niet druk. Ga zitten, ontspan en neem nog wat te drinken, lijkt Bill Evans te zeggen met zijn pianospel op Sunday at the Village Vanguard. Een plaat waar je mee wakker wilt worden en die heerlijk wegdraait op de late avond, evenals Waltz for Debby, Empathy, Undercurrent en Everybody Digs Bill Evans (inmiddels stuk voor stuk sprankelend geremasterd).

Mijn suggestie voor wereldvrede: allemaal aan de Bill. Lees verder

Stilte (4)

In Praag liep ik een kerkje binnen. Het was er doodstil, op de piep in mijn oren en wat schuifelende echo’s van een paar toeristen na. Ik ging met mijn rug tegen een pilaar staan en liet de stilte indalen. Een minuutje of vijf, hooguit.

Toen ik weer buiten stond leek er wat ruimte te zijn tussen de stadskakofonie en mezelf. Alsof ik omhuld werd door stilte.

Ik slenterde van het ene groene stoplicht naar het volgende, zonder doel, me ervan bewust dat ik mijn gedachten, herinneringen en verwachtingen elk moment zou kunnen toelaten als ik daarvoor koos. Zolang ik dit niet deed, voelde ik me volkomen vredig.

Vrede

Zolang veiligheid moet worden afgedwongen, houden we onbewust vast aan dreiging, aan angst: afgedwongen veiligheid is onderdrukte angst. Zolang veiligheid niet vanzelfsprekend is, kunnen we geen vrede ervaren – enkel kortstondig, als opluchting.

Veiligheid is niet hetzelfde als vrede. Vrede gedíjd in veiligheid. Veiligheid is de vruchtbare bodem waarin vrede tot bloei komt. Vrede is de glimlach van een onbekende, ‘dankjewel’ en ‘sorry’ kunnen zeggen, iemand voorlaten bij de rij voor de kassa als hij alleen maar een pot pindakaas in z’n mandje heeft. Vrede is liefde.

Vrede is geen toekomstbeeld. Het bestaat enkel hier en nu. Daarom is veiligheid een basisvoorwaarde: angst trekt je uit het moment.