Afleiding (2)

De gemiddelde mede-Zelfstandige Zonder Kantoor die ik spreek in een van de koffietentjes waar ik een uurtje per dag zit te werken lijkt daar te komen omdat hij of zij zich thuis niet kan concentreren. ‘Thuis ga ik eerst opruimen/netflixen/gamen,’ hoor ik regelmatig.

Heb ik zelf geen last van. Thuis heb ik totaal geen afleiding – geen Netflix, geen spelcomputer of games op m’n laptop – noch de behoefte mijn huis op te ruimen voor ik aan de slag ga.

Ja oké, er staat een piano… maar waar laat ik dan die stapel wasgoed op het krukje?

 

Boekencafé

Ik schrijf dit op een zondagavond, thuis op de bank. Diezelfde bank waarop ik heel wat uren per dag doorbreng. Een heerlijke bank, met stevige, rechte rugzitting zodat ik niet in slaap sukkel tijdens het werken, wat me op m’n vorige, een Zweedse Karlanda, regelmatig overkwam. Maar daar gaat het nu niet om…

Het liefst zou ik nu een kroegje in duiken. Niet om te ouwehoeren, maar om te lezen of nog wat te werken. Of om dit stukje af te tikken. Overdag kan ik m’n hart ophalen bij diverse koffietentjes, maar ook ’s avonds zou ik soms nog even willen lezen of laptoppen in gezelschap van andere lezers en laptoppers. En dan met in plaats van een cappuccino zo’n andere schuimende rakker ernaast.

Kan toch in elke kroeg, zou je zeggen, maar ik weet inmiddels dat je bekijks trekt als je daar in je eentje gaat zitten lezen.

Iemand? Tips? Eerste biertje trakteer ik, maar ik neem wel m’n laptop mee 😉

 

 

ZZK-vriendelijke cafés (3)

Nu er zoveel koffietentjes en restaurantjes zijn waar je aan de bar of toonbank kunt bestellen, besef ik pas hoe klaar ik ben met bediening aan tafel. Niet alleen omdat ik graag een uurtje ongestoord wil kunnen werken achter m’n laptop, of kletsen, maar het is dat hele rollenpatroon waar ik me ongemakkelijk bij voel: het heeft iets onderdanigs, doordat de ober of serveerster staat terwijl ik blijf zitten. Als hij of zij het dagmenu oplepelt, zíé ik mezelf kijken en voel ik me met de seconde ongemakkelijker. Doorgaan met het lezen van “ZZK-vriendelijke cafés (3)”

Zoals mijn laptop thuis tikt…

Dat digitale-nomadebestaan heeft zeker zijn voordelen – vrijheid, elke dag andere ‘collega’s’, goeie koffie, work and travel – maar toch verzet ik nergens zoveel werk als thuis.

Redactiewerk komt, wat mij betreft, vooral neer op concentratie. En om me goed te kunnen concentreren, dien ik me vollédig af te sluiten van mijn omgeving. In het gemiddelde koffietentje lukt me dat… hooguit redelijk, afhankelijk van hoeveel tosti’s er besteld worden (‘Tosti ham-káás!’), hoeveel jonge gasten elkaar begroeten (‘Hé man!’ – pats, plof, klap, tik, slep, smak), hoeveel flexwerkers zitten te bellen (‘Nee, in een kóffietentje!’) en hoeveel knappe studentes er aan dezelfde tafel zitten. Doorgaan met het lezen van “Zoals mijn laptop thuis tikt…”

ZZK-vriendelijke cafés (2)

Als ZZK’er (Zelfstandige Zonder Kantoor) zit ik het liefst in koffietentjes waar ik door de bediening met rust word gelaten. Niet omdat ik schuw ben (valt best mee), of krenterig, maar omdat ik me wil concentreren. Dat lukt niet als ik telkens moet bestellen of bedanken.

Let wel: ik ben niet de ‘digital nomad’ die een volle dag in een koffietentje zit omdat hij thuis te veel afleiding heeft – strijkgoed, Netflix, internetporno. Integendeel. Thuis kan ik me, in totale afzondering (op dat strijkgoed na), het best concentreren. Maar zo’n twee à drie uurtjes per dag kom ik graag even onder de mensen. Om te werken én te ‘netwerken’. Doorgaan met het lezen van “ZZK-vriendelijke cafés (2)”

Daten

Nog even over dat daten. De afgelopen maanden heb ik wat dat betreft een beetje geflaterd. Ik heb geen van de vrouwen die ik heb leren kennen, of had willen leren kennen, mee uit gevraagd.

De mooie Griekse in het koffietentje waar ik vaak zit. Ik ging er gemakshalve van uit dat ik haar daar nog een keer zou aantreffen dus heb ik niet haar nummer gevraagd, ondanks dat we een leuk gesprek hadden. Dat ík daar regelmatig kom hoeft natuurlijk niet voor iedereen te gelden. Nooit meer gezien. Doorgaan met het lezen van “Daten”

Koffie-boeken-wificafés

Hier in Bratislava plons je als digital nomad in een warm bad. Vooral als je iets met boeken doet, zoals ik. In meerdere cafés staan boekenkasten tussen de tafels en loungebanken, en in één café is zelfs een boekhandel gevestigd. Of andersom; de serveersters en boekverkopers lopen er kriskras door elkaar.

Boeken, wifi (vanzelfsprekend), andere nomads achter hun laptop, goeie koffie, lokale biertjes en ik kan hier zelf aangeven wanneer ik wil bestellen; dat ‘werkt’ een stuk relaxter.

Morgen ga ik maar eens sightseeën. Misschien vind ik nóg een koffie-boeken-wificafeetje.