Zoals mijn laptop thuis tikt…

Dat digitale-nomadebestaan heeft zeker zijn voordelen – vrijheid, elke dag andere ‘collega’s’, goeie koffie, work and travel – maar toch verzet ik nergens zo veel werk als thuis.

Redactiewerk is, wat mij betreft, vooral een kwestie van concentratie. En om me goed te kunnen concentreren, dien ik me vollédig af te sluiten van mijn omgeving. In het gemiddelde koffietentje lukt me dat hooguit redelijk, afhankelijk van hoeveel tosti’s er besteld worden (‘Tosti ham-káás!’), hoeveel jonge gasten er elkaar begroeten (‘Hé man!’ – pats, plof, klap, tik, slep, smak), hoeveel flexwerkers er zitten te bellen (‘Nee, in een kóffietentje!’) en hoeveel knappe studentes er tegenover me zitten. Doorgaan met het lezen van “Zoals mijn laptop thuis tikt…”

ZZK-vriendelijke cafés (2)

Als ZZK’er (Zelfstandige Zonder Kantoor) zit ik het liefst in koffietentjes waar ik door de bediening met rust word gelaten. Niet omdat ik schuw ben (valt best mee), of krenterig, maar omdat ik me wil concentreren. Dat lukt niet als ik telkens moet bestellen of bedanken.

Let wel: ik ben niet de ‘digital nomad’ die een volle dag in een koffietentje zit omdat hij thuis te veel afleiding heeft – strijkgoed, Netflix, internetporno. Integendeel. Thuis kan ik me, in totale afzondering (op dat strijkgoed na), het best concentreren. Maar zo’n twee à drie uurtjes per dag kom ik graag even onder de mensen. Om te werken én te ‘netwerken’. Doorgaan met het lezen van “ZZK-vriendelijke cafés (2)”

Koffie-boeken-wificafés

Hier in Bratislava plons je als digital nomad in een warm bad. Vooral als je iets met boeken doet, zoals ik. In meerdere cafés staan boekenkasten tussen de tafels en loungebanken, en in één café is zelfs een boekhandel gevestigd. Of andersom; de serveersters en boekverkopers lopen er kriskras door elkaar.

Boeken, wifi (vanzelfsprekend), andere nomads achter hun laptop, goeie koffie, lokale biertjes en ik kan hier zelf aangeven wanneer ik wil bestellen; dat ‘werkt’ een stuk relaxter.

Morgen ga ik maar eens sightseeën. Misschien vind ik nóg een koffie-boeken-wificafeetje.

Sluitingstijd

Vlak voor sluitingstijd

klapt ze

zonder iets te zeggen

tegenover mij haar laptop open

Ze lijkt me het type

‘onafhankelijke fotografe’

Vrij en onbevangen

Alles al gezien

behalve mij

 

Ik blijf

nog even hangen

om haar op m’n netvlies vast te leggen

ZZK-vriendelijke cafés

Gisteravond ben ik voor het eerst met m’n laptop naar de kroeg gegaan om daar te werken. Dat wil zeggen, voor het eerst in Nederland. Tijdens mijn rondreis door Midden-Europa deed ik dit geregeld. In onder andere Ljubljana (Slovenië) en Boedapest vond ik hippe kroegen die ’s avonds vol met andere laptoppers zaten. Maar gisteravond voelde ik me toch een beetje een nerd, in m’n eentje aan een tafeltje met een Guinness naast mijn laptop.  Doorgaan met het lezen van “ZZK-vriendelijke cafés”

Social awareness

De man aan het tafeltje rechts van mij houdt zijn sigaret nog nét niet onder mijn neus. Smerig. Nou vind ik roken sowieso smerig, maar wat ik niet begrijp is hoe je die social awareness (in goed Nederlands?) uitzet. Of hoe die kerel laatst aan de lange tafel in het wificafé, waar iedereen geconcentreerd aan het werk was, hardop ging zitten bellen zónder zich af te vragen of hij iemand stoorde. Want dat deed je behoorlijk. Lul.

Het is eigenlijk een dubbele irritatie: je stoort me en ik snap je niet. Of is dat laatste iets wat bij mezelf ligt en moet ik het gewoon eens vragen? Stoor ik me misschien aan mijn gebrek aan assertiviteit?

Zal ik het gewoon zélf eens proberen, wanneer het helemaal stil en ‘zen’ is in het wificafé? Hardop bellen bedoel ik, niet roken.